Als de sessie van Cyriel en zijn vader ten einde loopt op woensdag nemen Tjeert en Pim de goedlopende stek van hun over. Hoewel Tjeert en Pim al sinds de zaterdag daarvoor zaten te vissen was er nog niet veel succes geboekt. Daar moest natuurlijk verandering in komen…

Begin van de week

Tjeert Kruijer aan het woord: Het begin van de onze sessie verliep moeizaam. Ik wist de eerste middag al wel een fraaie graskarper en een klein uitzetspiegeltje te vangen, maar over de drie nachten die volgde kan ik heel kort zijn: er gebeurde helemaal niets bij mijn hengels.

Na een snelle start hadden we goede hoop op een week vol actie. Dat liep echter compleet anders…

Op Friends Lake zijn veel van dit soort spiegeltjes uitgezet. Vissen voor de toekomst!

Pim wist in de nacht van dinsdag op woensdag wel een fraaie 15 kilo zware schub te landen, maar dat was alles. Niet bepaald de droomstart waar we op gehoopt hadden. De visserij is taai en de gigantische hoeveelheid wier maakt de situatie niet gemakkelijker. We houden goede moed, maar er moeten wel wat dingen gaan veranderen!

Ondanks de 15 kilo schub die Pim van de nul af hielp was het eerste deel van onze sessie behoorlijk slecht verlopen.

Verkassen!

Het is woensdagochtend. Na een stille nacht zie ik dat ik een berichtje van Cyriel heb gehad dat zowel hij als zijn vader afgelopen nacht een vis hebben geland. Hun sessie liep ten einde, dus de vissen waren meer dan welkom. Beide vissen zijn puntgave spiegels en daarmee sloten Cyriel en zijn vader de sessie perfect af. Ik spreek met Cyriel af dat ik even langs kom om wat foto’s te maken. Ik had eerder al met Pim afgesproken om de stek van Cyriel en zijn vader over te nemen zodra zij vertrekken. Vanuit hun stek kunnen we de bomenrijen waar de vissen zich voornamelijk ophouden beter bevissen.

Vanuit de stek van Cyriel zijn de twee bomenrijen waar de vissen zich ophouden beter te bevissen.

Nadat ik wat foto’s heb gemaakt beginnen Cyriel en zijn vader met het afbreken van hun kampement. Tegelijkertijd starten ook wij met inpakken, zodat we later kunnen verkassen naar hun stek. Rond de middag drinken we met z’n allen nog een biertje en dan vertrekken Cyriel en zijn vader naar ons koude kikkerlandje.

“Ook deze stek heeft al meerdere vissen opgeleverd deze week.”

Na het vertrek beginnen wij onze tenten op te zetten en al snel varen we de eerste lijnen uit. Ik vis aan de kant van Cyriel, onder en voor een aantal overhangende takken. Cyriel wist hier meerdere vissen te vangen en bij het uitvaren zie ik ook diverse vissen rustig chillen. Pim vist aan de kant van Cyriel’s vader, waar een grote dode boom in het water ligt. Ook deze stek heeft al meerdere vissen opgeleverd deze week.

Vol goede moed

Zodra alle lijnen zijn uitgevaren zitten we in de zon te genieten van een welverdiend biertje. In de verte begint de lucht te betrekken en we zien de lichtblauwe lucht steeds donkergrijzer worden. Het lijkt alsof er een flinke storm onze kant op komt. Niet veel later komt het met bakken uit de hemel. Ondanks dat we bijna wegspoelen/wegwaaien uit de tent proberen we toch wat slaap te pakken.

De donkere wolken waren het eerste teken van een aantal dagen flink slecht weer!

Ik denk dat we net een halfuurtje lagen te slapen toen de rechterhengel van Pim het uitschreeuwde. Zodra één van ons een run krijgt gaat alles op de automatische piloot. We maken van te voren altijd een duidelijke rolverdeling: degene die beet heeft pakt zijn hengel en de ander zorgt dat de rubberboot klaar is voor vertrek. Ook dit keer verloopt alles vlot en zodra Pim bij de boot is volgt er een soepel sprongetje in de boot. We roeien zo snel mogelijk naar de vis toe, die in de tussentijd slim gebruik heeft gemaakt van het vele wier op dit water en zich volledig heeft vastgezwommen.

“We zijn ongeveer halverwege als Pim ineens opmerkt dat het schepnet niet in de boot ligt.”

We zijn ongeveer halverwege als Pim ineens opmerkt dat het schepnet niet in de boot ligt. Waar kan die gebleven zijn? Na een snelle blik over het water is het schepnet nergens te bekennen… Wat nu?! Pim oppert om de bewaarzak, die nog op de kant ligt, te gebruiken als schepnet. Zo gezegd zo gedaan en na een kort stukje heen en weer varen zijn we weer op weg naar de vis, dit keer met een geïmproviseerd schepnet. Eenmaal boven de vis blijkt dat deze rakker goed gebruik heeft gemaakt van de lange tijd die het ons kostte om bij hem te komen: gelost!

Het is flink balen na de geloste vis. Hopelijk laten de beetmelders nog wat van zich horen in de komende nacht!

Herkansing

Al vloekend roeien we terug. Het komt nog steeds met bakken uit de hemel en dat helpt niet echt met ons humeur. Eenmaal op de kant besluiten we dat er niks anders op zit dan met z’n tweeën het water af te speuren naar de twee schepnetten. Na een halfuurtje zoeken hebben we mijn schepnet terug gevonden, hangend in een pluk wier aan de oppervlakte. De hevige stormwind moet het schepnet uit de boot hebben geblazen. We trekken snel wat droge kleren aan een kruipen onze warme slaapzakken weer in.

“De hevige stormwind moet het schepnet uit de boot hebben geblazen.”

Later die nacht krijgt Pim nog een run op een steekhengeltje dat ongeveer drie meter uit de kant op een aangevoerde schone plek lag. Ik krijg zelf niks mee van deze run door de harde regen, maar Pim weet een fraaie spiegel van 13,3 kilo te landen. Dat maakt deze bizarre nacht nog enigszins goed! De volgende ochtend gaat de zoektocht naar Pim’s schepnet verder en aan de andere kant van het meer vindt ook hij zijn schepnet terug. Na de zoektocht schieten we foto’s van de spiegel die Pim afgelopen nacht wist te vangen en zetten we de vis terug. We praten na over de hectische nacht en gelukkig kunnen we er alweer om lachen.

Het natte pak dat we ’s nachts hadden opgelopen werd gelukkig nog beloond met deze puntgave vis!

Barre omstandigheden

De rest van de dag blijft het stil, tot een uurtje of tien ’s avonds. Het weer is wederom behoorlijk slecht met harde windstoten en veel regen. Pim staat buiten te plassen wanneer mijn rechterhengel bijna van de steunen wordt getrokken. Pim pakt snel de boot en ik spring er in om alleen achter de vis aan te gaan. De vis heeft zich direct vastgezwommen in het wier en ik vermoed zelfs dat de vis zich al heeft ontdaan van de haak. Eenmaal boven de vis zie ik een grote schim heen en weer schieten door het wier. Er hangt dus zeker nog iets aan de andere kant van de lijn! Na een zenuwslopende dril beland de spiegel eindelijk in mijn net. Met een gewicht van 14,3 kilo ben ik echt over the moon! Niet alleen omdat mijn PB aan diggelen is, maar ook omdat de lange strijd in het wier in mijn voordeel werd beëindigt.

Een vis die zorgde voor een glimlach van oor tot oor! Na een lange tijd weet Tjeert zijn PB weer aan te scherpen.

Iedere dril op dit water is een zenuwslopende strijd in het wier waar de vissen het vaker winnen dan ons lief is. Na een paar plaatjes krijgt deze vis haar vrijheid weer terug en zijn we weer klaar voor de volgende aanbeet.

“Zo te horen ben ik de enige die wakker is geworden van de run, dat schiet ook niet echt op.”

Een paar uurtjes later, rond één uur ’s nachts, is het opnieuw raak op dezelfde hengel. Zo snel als ik kan pak ik de hengel op. Het is doodstil op het water en ik sta met het krakende carbon in mijn handen te bedenken dat het echt onmogelijk is om bij de boot te komen in mijn eentje. Zo te horen ben ik de enige die wakker is geworden van de run, dat schiet ook niet echt op. Ik overweeg mijn opties en ik kies ervoor om de hengel even op de steunen te leggen en snel Pim wakker te maken. Ik schud zijn tent zowat omver en schreeuw hem wakker. Gelukkig heeft Pim gelijk door wat er aan de hand is een binnen enkele tellen staat hij klaar met de rubberboot om achter de vis aan te gaan. Tijdens het roeien wordt al snel duidelijk dat de vis zich muur- maar dan ook echt muurvast heeft gezwommen onder de bomen. Door de aanhoudende wind en regen zijn de meeste overhangende takken deels onderwater beland wat niet bepaald in ons voordeel werkt. Kort daarna breekt de lijn en wordt deze strijd door de vis gewonnen. Al balend wordt de hengel weer uitgevaren en zoeken we onze slaapzakken weer op.

Aan het begin van de week was het weer ons een stuk beter gezind dan het tweede deel van de sessie.

Nieuw plan

De rest van de nacht blijft het stil en de volgende ochtend praten we na over het tafereel van afgelopen nacht. Om te voorkomen dat één van ons niet wakker wordt ’s nachts besluiten we om de tweepersoons tent die we bij ons hebben op te zetten en onze kleinte tentjes alvast op te ruimen. Zo worden we gegarandeerd allebei wakker bij een run (onthoud dit goed) en het scheelt dat de kleine tentjes alvast zijn opgeruimd. Het is immers al vrijdag en op zaterdagochtend vertrekken we weer huiswaarts.

“Terug bij de kant vertelt Pim dat het om een klein visje gaat, maar dat bleek nog wel iets mee te vallen!”

Na een stevig ontbijt worden de lijnen met het volste vertrouwen opnieuw uitgevaren. Precies op de overgang van de ochtend naar de middag is het de rechterhengel van Pim weer aan de beurt. Na een korte en soepele dril glijdt de vis over het landingsnet. Terug bij de kant vertelt Pim dat het om een klein visje gaat. Dat bleek nog wel iets mee te vallen toen de vis uit het water werd getild. 13,3 kilo spiegelgeweld schoon aan de haak!

Een vis overdag vangen is altijd +1, zeker met exemplaren als deze!

We genieten volop van het feit dat de vis zich vandaag overdag meldt. Het is ook voor het eerst sinds twee dagen weer droog en zonnig, wat de dag nog beter maakt! Halverwege de middag is het opnieuw de rechterhengel van Pim die van zich laat horen. Een kleine uitzetspiegel van een kilo of drie meldt zich en een plaatje van een vis wordt op de gevoelige plaat gezet. Een vis voor de toekomst! De rest van de middag en de avond verlopen rustig en voor we het weten is de dag voorbij. ’s Avonds komt de sympathieke eigenaar van het water, Olivier, nog even een praatje maken en daarna kruipen we onze slaapzakken in.

Naast dit puntgave kleine uitzettertje blijft het de rest van de middag stil.

Anticlimax

Ik heb geen idee hoe laat het was maar ’s nachts werd ik opeens wakker. Ik voelde dat mijn blaas een teken gaf dat ‘ie geleegd moest worden dus ik besluit om even te gaan plassen. Ik trek mijn schoenen aan en zie dat Pim’s stretcher leeg is. Half slapend bedenk ik me niet dat er misschien meer aan de hand is dan een volle blaas en ik loop rustig naar buiten. Terwijl ik rustig naar buiten wandel en begin te plassen, zie ik ineens dat Pim ook buiten staat. Hij zit al in de boot en ik krijg nu pas door dat het waarschijnlijk niet mijn blaas, maar een krijsende Delkim was die mij gewekt moet hebben. Pim gaat alleen achter de vis aan en na een behoorlijk lange dril klinkt er een serenade aan scheldwoorden over het water. Dat kan maar één ding betekenen… de vis wordt jammer genoeg gelost.

De visserij op Friends Lake was op z’n zachts gezegd taai te noemen. Er werden veel te veel vissen verspeeld!

Al met al is dit niet echt een climax waar je mee wil afsluiten, eerder een anticlimax. De afgelopen week was het vissen niet gemakkelijk en door de gigantische hoeveelheid wier hebben we jammer genoeg veel vissen verspeeld. Hierdoor werd iedere vis die we wisten te landen wel extra gewaardeerd! Bovendien zijn we als (wier)vissers ook een stap rijker in onze ervaring. We hebben een hoop geleerd van de afgelopen week en ik kan nu al niet meer wachten op de volgende trip.

Bedankt voor het lezen en ‘Enjoy Fishing!’

Tjeert Kruijer